Nowości 2023

Maciej Bieszczad Pasaże

Maciej Bieszczad Ultradźwięki

Tomasz Dalasiński Dzień na Ziemi i 29 nowych pieśni o rzeczach i ludziach

Zenon Fajfer Pieśń słowronka

Piotr Fluks Nie z tego światła

Anna Frajlich Szymborska. Poeta poetów

Adrian Gleń Jest

Waldemar Jocher dzieńdzień

Jolanta Jonaszko Nietutejsi

Bogusław Kierc Dla tego

Andrzej Kopacki Życie codzienne podczas wojny opodal

Artur Daniel Liskowacki Do żywego

Grażyna Obrąpalska Zanim pogubią się litery

Elżbieta Olak W deszczu

Juan Manuel Roca Obywatel nocy

Karol Samsel Autodafe 6

Kenneth White Przymierze z Ziemią

Wojciech Zamysłowski Birdy peak experience

Książki z 2022

Andrzej Ballo Bodajże

Wenanty Bamburowicz Masy powietrza

Maciej Bieszczad Miejsce spotkania

Kazimierz Brakoniecki Oumuamua. Atlas wierszy światologicznych
 
Roman Ciepliński Schyłek

Zbigniew Chojnowski Tarcze z pajęczyny

Zbigniew Chojnowski Tyle razy nie wiem

Wojciech Czaplewski Dzieje poezji polskiej

Marek Czuku Nudne wiersze

Tomasz Dalasiński Przystanek kosmos i 29 innych pieśni o rzeczach i ludziach

Michał Filipowski Licytacja kamienia

Anna Frajlich Powroty [wiersze zebrane. tom 2]

Anna Frajlich Przeszczep [wiersze zebrane. tom 1]

Paweł Gorszewski Uczulenia

Jarosław Jakubowski Dzień, w którym umarł Belmondo

Bogusław Kierc Był sobie

Andrzej Kopacki Gra w hołybkę

Zbigniew Kosiorowski Metanoia

Franciszek Lime Formy odbioru. Poetyckie przekazy z Bezrzecza i Szczecina

Piotr Michałowski Światy równoległe

Dariusz Muszer Baśnie norweskie. tom 2

Ewa Elżbieta Nowakowska Gwiazda drapieżnik

Halszka Olsińska Przebyt

Uta Przyboś Jakoby

Agnieszka Rautman-Szczepańska Wypożyczalnia słów

Karol Samsel Autodafe 5

Karol Samsel Fitzclarence

Julia Anastazja Sienkiewicz Wilowska Planetoida, pechowy graf i wielka filozofia. Opowieści z przedwojennego Tuczna i okolic

Bartosz Suwiński Dutki

Inka Timoszyk Nieskończoność podróży

Sławomir Wernikowski Partita

Alex Wieseltier Krzywe zwierciadło

Kenneth White Ciało absolutu

City 5. Antologia polskich opowiadań grozy
 
eleWator. antologia 2012-2021. proza

Henryk Bereza. Krystyna Sakowicz. Korespondencja

PLANETA, Historia wierszy 36

2017-11-25 15:04

Chciałabym znać dalsze losy Hiroshiego. Chłopca, którego spotkałam w Cambridge. Byliśmy razem w szkole języka angielskiego. Nie zamieniliśmy ze sobą ani słowa. Gdy oznajmiłam grupie, że wyjeżdżam do Polski poprosił o zdjęcie i adres. Napisał do mnie wiele miłosnych listów. Pisał na błękitnych kartkach papieru jakby przesyłał mi kawałek angielskiego nieba. W listach wyznawał, że marzy bym przygotowywała mu jedzenie swoimi rękami. Pisał wiele pięknych i niezrozumiałych dla mnie rzeczy. Wtedy dziwiło mnie takie zachowanie, nie mogłam pojąć jak ktoś, kto nie zamienił z kimś ani słowa nagle pisze takie listy. Ale wtedy byłam Europejką. Teraz po wielu latach fascynacji kultura japońską rozumiałabym takie zachowanie. I pomimo, że byłam najgorszym uczniem kaligrafii japońskiej i zaprzestałam chodzenia na Ceremonie Parzenia Herbaty stał mi się kimś bliskim. Boję się o tego japońskiego chłopca. Co się z nim stało? Może dlatego Hiroshi pojawia się w moim wierszu „List X do Basho” z tomiku „Rok ognistego smoka” (2009). Zwracam się do niego z niepokojem i lękiem. Pisząc ten wiersz gdzieś podświadomie miałam nadzieję, że kiedyś go przeczyta. Może wtedy zrozumie, że lepiej jest, że nie byliśmy razem. Dzieląc ze mną życie musiałby przeżywać to, co i ja przeżyłam. A było to i niebezpieczne i trudne. Dobrze, że nie naraziłam go na to wszystko co było jedynie bólem. A jednak pomimo, że minęło wiele lat wciąż zadaję sobie pytanie: Czy nie sprawiłam mu przykrości, że nie odpisałam mu wtedy na list. Gryzę się tym, że mogłam mu sprawić wielki zawód. Nie chciałam tego zrobić. Nie wiem dlaczego nie odpisałam. Może dlatego, że był wiele lat młodszy ode mnie. Wstydziłam się swojego wieku. Nasza relacja nie miała przyszłości. Pamiętam jak razem zostawaliśmy na przerwach by dalej pracować. On był zagadkowy i miał na twarzy tajemniczy uśmiech. Zupełnie jak uśmiech Giocondy. Może był japońskim księciem, którego nie rozpoznałam. Wiem, że miał swojego mistrza, który go prowadził przez życie. Mówił często o nim na zajęciach. Mam nadzieję, że znalazł jakąś piękną, może nie japonkę, bo japonki to wyjątkowe jędze, ale jakąś jasnowłosą Europejkę i że jest po prostu szczęśliwy. Dla mnie szczęście było pewną życiową łatwością, której unikałam. Wolałam to, co trudne i wymagające. Nieustannie chciałam przekraczać samą siebie.

© Ewa Sonnenberg