Karol Samsel Autodafe 9
NOWOŚCI: Artur Daniel Liskowacki Zimno, Grażyna Obrąpalska Poprawki,
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg, Karol Samsel Cairo Declaration
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg, Karol Samsel Cairo Declaration
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
(ur. 6 marca 1929 r. w Lancy, zm. 17 lutego 1998 r. w Genewie) – szwajcarski podróżnik, fotograf i pisarz tworzący w języku francuskim. Studiował literaturę i prawo. Na początku lat 50. XX wieku wyruszył w podróż do Azji, docierając przez Turcję, Iran, Afganistan i Indie na wyspę Cejlon, gdzie mieszkał dwa lata. Potem wyjechał do Japonii. Zafascynowany Azją, a zwłaszcza Japonią, wielokrotnie wracał na ten kontynent.
Jego proza jest autobiograficzna i nie jest tradycyjną literaturą podróżniczą. Bouvier opisuje nie tylko poznawane kraje i miejscowe zwyczaje, ale również własne stany psychiczne, wplatając w relację rozważania filozoficzne. W roku 1995 otrzymał Grand Prix Ramuz za całokształt dorobku.
W Polsce ukazały się: Oswajanie świata (1999, L’Usage du monde), Ryba-skorpion (1999, Le poisson-scorpion), Dziennik z wysp Aran i innych miejsc (2000, Journal d’Aran et d’autres lieux), Kronika japońska (2001, Chronique japonaise), Drogi i manowce. Rozmowy z Irene Lichtenstein-Fall (2002, Routes et déroutes. Entretiens avec Irene Lichtenstein-Fall), Pustka i pełnia. Zapiski z Japonii 1964-1970 (2014, Le Vide et le Plein. Carnets du Japon 1964-1970).
Na zewnątrz i wewnątrz (Le dehors et le dedans) to jedyny jego tom poetycki, FORMA wydała go w przekładzie Kazimierza Brakonieckiego (2021).
Nicolas Bouvier
Z lektury całości wychodzi się sytym, zregenerowanym i ubogaconym: Bouvier mistrzowsko łączy konfesję z obserwacją, po wirtuozersku także oswaja egzotyzm i orientalizm (oswaja, ale nie familiaryzuje – nie ma tu ani banałów sentymentalności, ani hipokryzji pobłażliwości).
