nowości 2024

Edward Balcerzan Domysły

Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji

Tomasz Majzel Części

Karol Samsel Autodafe 7

książki z 2023

Andrzej Ballo Niczyje

Maciej Bieszczad Pasaże

Maciej Bieszczad Ultradźwięki

Zbigniew Chojnowski Co to to

Tomasz Dalasiński Dzień na Ziemi i 29 nowych pieśni o rzeczach i ludziach

Kazimierz Fajfer Całokształt

Zenon Fajfer Pieśń słowronka

Piotr Fluks Nie z tego światła

Anna Frajlich Szymborska. Poeta poetów

Adrian Gleń Jest

Jarek Holden Gojtowski Urywki

Jarosław Jakubowski Baza

Jarosław Jakubowski Koń

Waldemar Jocher dzieńdzień

Jolanta Jonaszko Nietutejsi

Bogusław Kierc Dla tego

Andrzej Kopacki Życie codzienne podczas wojny opodal

Jarosław Księżyk Hydra

Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito w podróży

Franciszek Lime Garderoba cieni

Artur Daniel Liskowacki Do żywego

Grażyna Obrąpalska Zanim pogubią się litery

Elżbieta Olak W deszczu

Gustaw Rajmus >>Dwie Historie<< i inne historie

Juan Manuel Roca Obywatel nocy

Karol Samsel Autodafe 6

Kenneth White Przymierze z Ziemią

Andrzej Wojciechowski Budzą mnie w nocy słowa do zapisania

Wojciech Zamysłowski Birdy peak experience

City 6. Antologia polskich opowiadań grozy

PISMO SZYBKIE, Sennik szczęśliwicki (41)

2022-12-02 16:01

14 czerwca 1986
Pomogłam uciec z domu małemu chłopcu, dałam mu wszystkie pieniądze z portmonetki. W związku z tym ja też musiałam odejść z domu i zabrać ze sobą psa Sabę. Wjechałam windą do mieszkania Krystyny M., która straciła wzrok i mieszkała ze zdziwaczałym ojcem. Jej oczy były żywe, szeroko otwarte, bardziej niebieskie niż dawniej, można było je wziąć za widzące, nie patrzyły martwo. W jej pokoju stało drewniane, niebieskie dziecinne łóżeczko, choć dziecka już w nim nie było. Całe umeblowanie pokoju było niebieskie. Ojciec parę razy przeszedł przez dom mówiąc do mnie. Był matematykiem czy muzykiem odsuniętym od świata, uznanym za szalonego. Zachowywał się wytwornie, obraźliwie uprzejmie. Ściana w jego pokoju wylepiona była francuskimi plakatami. Nie było tu dla mnie miejsca.

© Marta Zelwan