nowości 2024

Edward Balcerzan Domysły

Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji

Tomasz Majzel Części

Karol Samsel Autodafe 7

książki z 2023

Andrzej Ballo Niczyje

Maciej Bieszczad Pasaże

Maciej Bieszczad Ultradźwięki

Zbigniew Chojnowski Co to to

Tomasz Dalasiński Dzień na Ziemi i 29 nowych pieśni o rzeczach i ludziach

Kazimierz Fajfer Całokształt

Zenon Fajfer Pieśń słowronka

Piotr Fluks Nie z tego światła

Anna Frajlich Szymborska. Poeta poetów

Adrian Gleń Jest

Jarek Holden Gojtowski Urywki

Jarosław Jakubowski Baza

Jarosław Jakubowski Koń

Waldemar Jocher dzieńdzień

Jolanta Jonaszko Nietutejsi

Bogusław Kierc Dla tego

Andrzej Kopacki Życie codzienne podczas wojny opodal

Jarosław Księżyk Hydra

Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito w podróży

Franciszek Lime Garderoba cieni

Artur Daniel Liskowacki Do żywego

Grażyna Obrąpalska Zanim pogubią się litery

Elżbieta Olak W deszczu

Gustaw Rajmus >>Dwie Historie<< i inne historie

Juan Manuel Roca Obywatel nocy

Karol Samsel Autodafe 6

Kenneth White Przymierze z Ziemią

Andrzej Wojciechowski Budzą mnie w nocy słowa do zapisania

Wojciech Zamysłowski Birdy peak experience

City 6. Antologia polskich opowiadań grozy

MAŁOMIASTECZKOWE ZRYWY, Drogi Dzienniczku...

2018-06-01 15:03

Drogi Dzienniczku,
zaniedbałem Cię ostatnimi czasy, mój Dzienniczku Małomiasteczkowy. Obiecuję solennie to naprawić. Naprawdę obiecuję. A słowo u mnie – jak mawiał klasyk – droższe pieniędzy.
No i rowera nie wspomnę.
Dziś trafiłem w czeluściach internetu na zdanie (cytuję z pamięci, a właściwie tłumaczę, gdyż w obcym było języku): „Kiedyś każdy prowadził swój dziennik (popularnie nazywany pamiętnikiem, ale z punktu widzenia literaturoznawstwa, pamiętnikiem nie był – przyp. zadziorny mój) i wkurzał się, gdy ktoś go czytał. Dziś wszyscy prowadzą je publicznie w internecie i wkurzają się, gdy nikt ich nie czyta”.
Ten ktoś czyta? Pytanie zawieszone w retorycznej próżni cyfrowej.
Tak, prowadziłem swój dziennik. Nazbierało się tego przez lata prawie dwadzieścia zeszytów 60-kartkowych w kratkę. Albo odwrotnie: 60-kratkowych w kartkę. Tak czy inaczej – skrzętnie notowałem dla potomnych (?) swoje kroki i poczynania.
Oj, czegóż tam nie ma... Bilety, rachunki, pocztówki, wycinki z gazet, pieczątki ze schronisk, wiersze, liście, gałązki, przypadkiem uśmiercony pomiędzy kartkami komar, wpisy spotykanych ludzi – skarbnica wiedzy o czasach minionych, o stanie wówczas mojego umysłu. Wszystko oprawione w sztywną tekturę i spięte w tomy po kilka zeszytów.
Rzadko wracam do tych zapisków. Czemu? Bo boli, że czas mknie? Banał. Ale mknie.
Niech mknie – taka jego rola. Nikt go jeszcze nie przegonił ani nie zatrzymał. Ale też i nikt nigdy tak do końca nie wierzy w to, że kiedyś umrze. Wszyscy umierają – OK, ale przecież nie ja! Przecież nigdy tego wcześniej nie robiłem! Nawet nie wiem, jak się za to zabrać...

© Zbigniew Wojciechowicz