Nowości 2023

Zenon Fajfer Pieśń słowronka

Książki z 2022

Andrzej Ballo Bodajże

Wenanty Bamburowicz Masy powietrza

Maciej Bieszczad Miejsce spotkania

Kazimierz Brakoniecki Oumuamua. Atlas wierszy światologicznych
 
Roman Ciepliński Schyłek

Zbigniew Chojnowski Tarcze z pajęczyny

Zbigniew Chojnowski Tyle razy nie wiem

Wojciech Czaplewski Dzieje poezji polskiej

Marek Czuku Nudne wiersze

Tomasz Dalasiński Przystanek kosmos i 29 innych pieśni o rzeczach i ludziach

Michał Filipowski Licytacja kamienia

Anna Frajlich Powroty [wiersze zebrane. tom 2]

Anna Frajlich Przeszczep [wiersze zebrane. tom 1]

Paweł Gorszewski Uczulenia

Jarosław Jakubowski Dzień, w którym umarł Belmondo

Bogusław Kierc Był sobie

Andrzej Kopacki Gra w hołybkę

Zbigniew Kosiorowski Metanoia

Franciszek Lime Formy odbioru. Poetyckie przekazy z Bezrzecza i Szczecina

Piotr Michałowski Światy równoległe

Dariusz Muszer Baśnie norweskie. tom 2

Ewa Elżbieta Nowakowska Gwiazda drapieżnik

Halszka Olsińska Przebyt

Uta Przyboś Jakoby

Agnieszka Rautman-Szczepańska Wypożyczalnia słów

Karol Samsel Autodafe 5

Karol Samsel Fitzclarence

Julia Anastazja Sienkiewicz Wilowska Planetoida, pechowy graf i wielka filozofia. Opowieści z przedwojennego Tuczna i okolic

Bartosz Suwiński Dutki

Inka Timoszyk Nieskończoność podróży

Sławomir Wernikowski Partita

Alex Wieseltier Krzywe zwierciadło

Kenneth White Ciało absolutu

City 5. Antologia polskich opowiadań grozy
 
eleWator. antologia 2012-2021. proza

Henryk Bereza. Krystyna Sakowicz. Korespondencja

Kántor Péter

  • foto: Aliona Frankl
    foto: Aliona Frankl

(ur. w 1949 r. w Budapeszcie) – węgierski poeta, tłumacz i prozaik. Studiował anglistykę i rusycystykę (1968-1973) oraz hungarystykę (1975-1978) na Uniwersytecie im. Lóránda Eötvösa w Budapeszcie. Zdobywca wielu nagród i stypendiów, w tym: Zsigmonda Móricza (1980), László Wesselyego (1990) za najlepszy przekład roku, Tibora Déryego (1991), Milána Füsta (1992), Attili Józsefa (1994), Fundacji Sorosa (1994, 1999), Istvána Vasa (2004), Nagrody dla Najlepszej Książki Poetyckiej dla Dzieci (2004), a także Wieńca Laurowego Węgier (2007). Po studiach pracował w budapeszteńskich gimnazjach, potem był wolnym strzelcem, zajmował się literaturą i przekładami. Od 1984 do 1986 roku współpracował z miesięcznikiem „Kortárs”, po czym przez dwa lata pracował w dziale zagranicznym agencji prasowej. W 1991 roku wyjechał do USA na roczne stypendium Fulbrighta. W latach 1997-2000 prowadził dział poezji w tygodniku „Élet és irodalom”. Wydał tomy poetyckie: Kavics (Kamyk, 1976), Halmadár (Ryba-ptak, 1981), Sebbel-lobbal (Migiem-pędem, 1983), Grádicsok (Schody, 1985), Hogy nő az ég (Jak rośnie niebo, 1988), Napló 1987-1989 (Dziennik 1987-1989, 1991), Fönt lomb, lent avar (U góry liście, na dole ściółka, 1993), Mentafű (Mięta, 1994), Bucsú és megérkezés (Pożegnanie i przyjazd, 1997), Lóstaféta (Konna sztafeta, 2002), Kétszáz lépcső föl és le (Dwieście stopni w górę i w dół, 2005), Trója-variációk (Wariacje trojańskie, 2008), Megtanulni élni, versek 1976-2009 (Nauczyć się żyć, wiersze z lat 1976-2009; 2009), Köztünk maradjon, versek 2009-2012 (Niech to zostanie między nami, wiersze z lat 2009-2012; 2012), Valahol itt, versek 2012-2017 (Gdzieś tu, wiersze z lat 2012-2017; 2017) oraz tom prozy Egy kötéltáncos feljegyzéseiből (Zapiski linoskoczka, 2016). Zajmuje się również przekładem literackim; opublikował antologię poezji brytyjskiej Új kabát, utolsó esély (Nowy płaszcz, ostatnia szansa, 1993), przetłumaczył powieści Borysa Pilniaka Nagi rok i Aleksego Remizowa Siostry krzyżowe.
W Polsce twórczość Pétera Kántora prezentowana była w czasopismach „Literatura na Świecie”, „Czas Kultury”, „Tak i nie”, a także w antologiach: Z węgierskiego na nasze (1998), Węgierskie lato (2010) i Dojść do słonecznej strefy (2010). Jego wiersze tłumaczyli: Anna Górecka, Feliks Netz, Jerzy Snopek i Bohdan Zadura.
FORMA opublikowała wybór wierszy Czego potrzeba do szczęścia (FORMA 2018) w przekładzie Bohdana Zadury.