Nowości 2021

Alina Biernacka Kiedyś, jednak. Wiersze wybrane (1977-2020)

Maria Bigoszewska Złodziejska kieszeń

Roman Ciepliński Życie zastępcze

Marek Czuku Róbta, co chceta

Tomasz Hrynacz Pies gończy

Joanna Matlachowska-Pala Bezpowrotne

Piotr Michałowski Dzień jest wierszem, świat kolorem

Dariusz Muszer Dzieci krótszej nogi Syzyfa

Marek Pacukiewicz Wieki średnie


Karol Samsel Autodafe 4

Michał Trusewicz Przednówki

 

Nowości 2020

2020. Antologia współczesnych polskich opowiadań

Andrzej Ballo Made in Roland

Roman Ciepliński Ukryte myśli

Krzysztof Ćwikliński Nocny gość

Anna Frajlich W pośpiechu rzeka płynie

Jarosław Jakubowski Wojna

Zbigniew Jasina Inaczej przemijam

Jolanta Jonaszko Portrety

Paol Keineg Powrót do Bretanii

Bogusław Kierc Płomiennie obojętny (o chłopcu, który chciał być Bogiem)

Andrzej Kopacki Sonety, ody, wiersze dla Marianny

Yvon Le Men Tu i tam

Artur Daniel Liskowacki Hotel Polski

Marek Maj Teorie naiwne


Dariusz Muszer Córka męża i córka żony

Dariusz Muszer Księga ramion deszczu

Uta Przyboś Wielostronna

Karol Samsel Autodafe 3

Tomasz Stefaniuk Małpka Koko i inne wierszyki dla (nie)grzecznych dzieci

Bartosz Suwiński Nawie

Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy II

 

Kántor Péter

  • foto: Aliona Frankl
    foto: Aliona Frankl

(ur. w 1949 r. w Budapeszcie) – węgierski poeta, tłumacz i prozaik. Studiował anglistykę i rusycystykę (1968-1973) oraz hungarystykę (1975-1978) na Uniwersytecie im. Lóránda Eötvösa w Budapeszcie. Zdobywca wielu nagród i stypendiów, w tym: Zsigmonda Móricza (1980), László Wesselyego (1990) za najlepszy przekład roku, Tibora Déryego (1991), Milána Füsta (1992), Attili Józsefa (1994), Fundacji Sorosa (1994, 1999), Istvána Vasa (2004), Nagrody dla Najlepszej Książki Poetyckiej dla Dzieci (2004), a także Wieńca Laurowego Węgier (2007). Po studiach pracował w budapeszteńskich gimnazjach, potem był wolnym strzelcem, zajmował się literaturą i przekładami. Od 1984 do 1986 roku współpracował z miesięcznikiem „Kortárs”, po czym przez dwa lata pracował w dziale zagranicznym agencji prasowej. W 1991 roku wyjechał do USA na roczne stypendium Fulbrighta. W latach 1997-2000 prowadził dział poezji w tygodniku „Élet és irodalom”. Wydał tomy poetyckie: Kavics (Kamyk, 1976), Halmadár (Ryba-ptak, 1981), Sebbel-lobbal (Migiem-pędem, 1983), Grádicsok (Schody, 1985), Hogy nő az ég (Jak rośnie niebo, 1988), Napló 1987-1989 (Dziennik 1987-1989, 1991), Fönt lomb, lent avar (U góry liście, na dole ściółka, 1993), Mentafű (Mięta, 1994), Bucsú és megérkezés (Pożegnanie i przyjazd, 1997), Lóstaféta (Konna sztafeta, 2002), Kétszáz lépcső föl és le (Dwieście stopni w górę i w dół, 2005), Trója-variációk (Wariacje trojańskie, 2008), Megtanulni élni, versek 1976-2009 (Nauczyć się żyć, wiersze z lat 1976-2009; 2009), Köztünk maradjon, versek 2009-2012 (Niech to zostanie między nami, wiersze z lat 2009-2012; 2012), Valahol itt, versek 2012-2017 (Gdzieś tu, wiersze z lat 2012-2017; 2017) oraz tom prozy Egy kötéltáncos feljegyzéseiből (Zapiski linoskoczka, 2016). Zajmuje się również przekładem literackim; opublikował antologię poezji brytyjskiej Új kabát, utolsó esély (Nowy płaszcz, ostatnia szansa, 1993), przetłumaczył powieści Borysa Pilniaka Nagi rok i Aleksego Remizowa Siostry krzyżowe.
W Polsce twórczość Pétera Kántora prezentowana była w czasopismach „Literatura na Świecie”, „Czas Kultury”, „Tak i nie”, a także w antologiach: Z węgierskiego na nasze (1998), Węgierskie lato (2010) i Dojść do słonecznej strefy (2010). Jego wiersze tłumaczyli: Anna Górecka, Feliks Netz, Jerzy Snopek i Bohdan Zadura.
FORMA opublikowała wybór wierszy Czego potrzeba do szczęścia (FORMA 2018) w przekładzie Bohdana Zadury.

Zobacz wszystkie | Strony:
Zobacz wszystkie | Strony:
  • Dodaj link do:
  • facebook.com