Karol Samsel Autodafe 9
NOWOŚCI: Artur Daniel Liskowacki Zimno, Grażyna Obrąpalska Poprawki,
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg, Karol Samsel Cairo Declaration
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg, Karol Samsel Cairo Declaration
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
(ur. w 1953 r. w Tréguier) – poeta francuski pochodzenia bretońskiego, prozaik, animator życia literackiego w Bretanii. Mieszka w Lannion nad kanałem La Manche w departamencie Côtes d’Armor. Laureat nagród Akademii Literackiej Bretanii (2010), Théophile’a Gautiera Akademii Francuskiej (2012) oraz „Goncourt de la poésie” (2019). Debiutował tomem wierszy Vie w 1977 roku. Opublikował kilkadziesiąt lirycznych książek poetyckich, zbiorów opowiadań i krótkich powieści na motywach autobiograficznych. Ostatnio wydał: Le Jardin des tempêtes: choix de poèmes, 1971-1996 (2000, 2012), Chambres d’écho (2008), Vingt ans (2009), À louer chambre vide pour personne seule (2011), Les Rumeurs de Babel (2016), Tirer la langue (2016), Une île en terre (2016), Le poids d’un nuage (2016), Un cri fendu en mille (2018), Aux marches de Bretagne (2019), Les mains de ma mère (2019).
FORMA wydała wybór jego wierszy Tu i tam (FLiHB/FORMA 2020) w przekładzie Kazimierza Brakonieckiego, które ukazały się we Francji pod wspólnym podtytułem Les continents sont des radeaux perdus, 1-3 (2016-2018).
Yvon Le Men
To poezja powitań i pożegnań, ostatniego horyzontu, którego cień kładzie się na wszystkim, co nazywamy naszym, własnym. To opowieść o pojedynczym słowie wypływającym ze swojej macierzy, niosącym pogłos przodków i echo wszystkich, którym służyło. To wiersze przekonujące, że w momentach granicznych, w sytuacjach ostatecznych, być może tylko poezja mieści w sobie żal i tęsknotę, radość i rozpacz, życie i śmierć.
