Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Tomasz Majzel Święty spokój
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
CZERNIK STANISŁAW (1899-1969). Skusił mnie „Konik” Stanisława Czernika. Zwłaszcza że nie znam sandomierskich piosenek: „Śpiewała dziewczyna spod boru / Sandomierską weselną piosenkę: / ‘Hyz, koniku, hyz!’ // A dziś ten konik z dalekiej młodości / Do miasta przybiega w gości. / Źrebięcą głowę podsuwa pod rękę, / I czarną grzywę czochra o kant biurka, / I kopytkami w podłogę kołacze (...)”.
Piękne jest to „Hyz, koniku, hyz!”. Ale piosenki, śpiewki i przyśpiewki przemyskie, szczególnie zaś lubaczowskie, bywały jeszcze piękniejsze. Szkoda, że się ich wyrzekłem.
Wyrzekłem się również bajek, które w nieskończoność opowiadała mi Hryniawska. Nikt tak nie nawijał, jak Lubunia Hryniawska. Za każdym razem ździebko inaczej. Wiele jej zawdzięczam w tym zakresie.
Stanisław Czernik: „Stary pług”. Projekt okładki, ilustracje i opracowanie graficzne: Leon Gomolicki. Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1958, s. 27
[2 IX 2017]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
