• 

Cechy
format	18,0 x 18,0 cm
rok	2008
strony	174
oprawa	broszurowa
ISBN	978-83-60881-12-5
wydanie	1

Krystyna Sakowicz

nominacja do Nagrody Literackiej NIKE 2009
nagroda w XIV edycji Konkursu Literackiego Fundacji Kultury Promocja najnowszej literatury polskiej 2008

To bez wątpienia najlepsza książka tej edycji. Esej, poemat i powieść zarazem. Wspaniała erudycja wtopiona idealnie w eseje o Blixen, Niżyńskim, Lechoniu, Roerichu i Dąbrowskiej. Wszystko przez pryzmat snów i śnienia; wielkie przeżycie.
Bohdan Zadura

Podobno pisać to jak śnić, podobno sen rozwija pisanie – to prawda, w piśmie realizowały się wszystkie sny wszystkich bohaterów Księgi, to tak zostały ocalone, to tędy możemy, po czasie spróbować pozaglądać do światów pozamykanych szaleństwa Niżyńskiego, sentymentu Blixen, niepewności istnienia Dąbrowskiej, szkice obrazów Roericha obejmujące piękno jednak, mimo zła czynionego przez ludzi, świata. Tak nikt do tej pory nie próbował ich portretować. (...) Czytając tę misterną książkę w kwietniu nie sposób zamknąć oczy na przemykającego między stronami Eliota, który pyta o kiełkujące trupy w tym najokrutniejszym z miesięcy. Poletko Sakowicz dojrzało rozkwitłymi umarłymi, którzy jak Katherine Mansfield wołają, że ludzie sią podli, ale świat jest naprawdę piękny. Sakowicz tak Księgę ułożyła, by dało się w to uwierzyć.
Anna Marchewka, Lampa

Krystyna Sakowicz (...) odbyła studia w Warszawskiej Akademii Psychologii Zorientowanej na Proces, gdzie zaznajomiła się z metodą badawczą Arnolda Mindella. Psycholożka z urodzenia i z wykształcenia, jungistka o nieprzeciętnej wrażliwości i kreatywnej wyobraźni, żarliwa badaczka nieświadomości, w trakcie pracy ze "śniącym ciałem" (dreambody) zdobyła praktyczną wiedzę o śnieniu na jawie (czyli o jawnych manifestach nieświadomości) i rozwinęła swą naturalną zdolność wyczuwania i werbalizowania sygnałów stamtąd, czego pierwszym literackim dokumentem stał się jej wizyjno-oniryczno-medytacyjny utwór pt. Śnienie. Kolejne etapy tej niezwykłej badawczo-pisarskiej podróży do snu (...) stworzyły wydaną wreszcie przedziwną i przepiękną Księgę ocalonych snów. (...) Tylko we śnie jest wszystko, co ważne, jedynie tam można ulegać transformacjom oraz rozmawiać z Bogiem. (...) Sen to strażnik tego świata – mówi pisarka i wie, co mówiata.
Maria Jentys, Migotania Przejaśnienia

Księga ocalonych snów jest z całościowego pomysłu, ma przemyślaną kompozycję całości. (...) Sen jako jedno z głównych zródeł sztuki i w sztuce nie jest niczyją fanaberią i osobliwością, jest dla niej (dla sztuki) i w niej czymś tak fundamentalnym, jak słowo w literaturzem jak ruch w tańcu, jak przestrzeń i kolor w malarstwie. Sen ustanawia swoją własną rzeczywistość ontologiczną, jest to rzeczywistość inna niż rzeczywistość jawy, choć nie są to na dodatek rzeczywistości rozłączne. One u Krystyny Sakowicz przenikają się wzajemnie, wzajemnie się współtworzą i z sobą nieustannie kolaborują.
Henryk Bereza, Twórczość

Sakowicz przypuszcza cudze teksty przez coś w rodzaju psychoanalitycznej maszynki do mielenia snów. Dodajmy: snów rozumianych dużo szerzej niż w potocznym rozumieniu. Tutaj sen to wszystko, co przekracza codzienność, unieważnia rzeczywistość, komplikuje zwyczajny obraz zawirusowanego "mdłym pierwiastkiem" noramalnego świata. Czyli – nasze normalne życie jest pozorem, prawdziwe przebudzenie daje dopiero sen (obłęd, sztuka, mistyka etc.). (...) Sakowicz sprzedaje jednak te teorie eterycznym, rozpoetyzowanym językiem, który nieźle się sprawdza, gdy trzeba podważyć status rzeczywistości, dowieść, że podmywa ją coś innego, bogatszego w sensy.
Alan Sasinowski, Kurier Szczeciński

O bohaterach Księgi ocalonych snów wiele już napisano. Sakowicz wyróżnia szlachetny ton współczucia, rozumianego nie jako użalanie się nad bohaterem eseju, lecz współodczuwanie. Opisywane postaci można uznać za szczęściarzy, przetrwali, pozostali w pamięci, w podręcznikach, ich imionami nazywana są szkoły i ulice. A równocześnie sny świata na ich temat są pełne cierpienia, balansują na pograniczu koszmaru. I o żadnym nie da się powiedzieć to tylko sen. (...) Książki Sakowicz (...) przywracają wiarę w to, że mimo książek, artykułów w gazetach, filmów, audycji w telewizji, wciąż istnieją obszary nieodkryte, nieopisane, dziewicze. I że literatura wciąż może prowadzić czytelnika w nieznane, jak kiedyś w czasach swej radosnej młodości.
Marek Ławrynowicz, Wyspa

Fikcyjny świat, jaki stworzyła Krystyna Sakowicz w Księdze ocalonych snów jest deskrypcją archetypowego snu o poszukiwaniu czegoś, co się utraciło, jak również o nadziei na poznanie nieznanego. Przedstawione, zbliżone do mitów opowieści, same w sobie stają się egzegezą życia, zaś różnorodność interpretacji wskazuje na uniwersalność tego przekazu. Czytelnik zyskuje dzięki temu możliwość zupełnie nowego odbioru rzeczywistości.
Autorka poetyckością swoich opisów daje do rozumienia, że sny mogą być przeżywane także w życiu realnym. Miejsca powstają wciąż od nowa, uczucia żyją własnym życiem, zaś czas płynie kilkoma strumieniami. Nasilenie tropów poetyckich pozwala odbiorcy wejść w świat metafizyczny. Stworzono tu zbliżone do sennych marzeń nadrealne krainy, w których są i lęki, i tęsknota, i piękno. To historia ludzi, których sny są korytarzem do innego wymiaru.
Danuta Miłosz

patronat:
portal księgarski http://www.ksiazka.net.pl
Kurier Szczeciński http://www.kurier.szczecin.pl
Polskie Radio Szczecin http://www.radio.szczecin.pl
kwartalnik literacko-filozoficzny [fo:pa] http://www.fopa.pl

zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
sponsorem Konkursu Literackiego Fundacji Kultury jest operator sieci Plus
fundatorem jednej z nagród jest Fundacja BRE Banku