Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
copyright © Liniatura 2024
Nie mogę przestać czytać tego wiersza. Słodko-gorzki koktajl, który jednocześnie niesie nadzieję i ją odbiera. Stojąc nad czytelnikiem, przypomina o nieuchronnym końcu. Czytam, że jeszcze może się spełnić to, o czym śniłam. Euforia delikatnie łaskocze końcówki moich palców. Ale on przypomina. Będziesz drżeć przed utratą. Kruche życie. Bez dawania rady. Okrutny spektakl rozgrywający się na moich oczach. Ja, czytelniczka, niemy świadek końca. I ten cios na koniec, gdy podmiot liryczny każe mi być dobrej myśli. Jak to? Właśnie tak. Po prostu. Bo wszystko się skończy. Ten wiersz to „Wszystko może być jeszcze”. I jest dokładnie o mnie.
Słowne danse macabre
Śmierć spogląda na nas spomiędzy wersów wierszy Artura Daniela Liskowackiego. Czai się w kolejnych słowach. I nawet, jeśli mamy chwilę oddechu, skupiamy się na zabawie słowem i błyskotliwych grach związkami frazeologicznymi, to jednak i ona jest tuż obok. Czuć jej chłodny oddech na karku.
Jeszcze noc
Ale już
Koniec świta.
W tym całym strachu i oczekiwaniu na nieuchronny koniec są też obrazy pełne czułości, jak w wierszu „Pieta tulanka”:
Przytulam się do życia
jak matka do dziecka.
Wiersz brzmi jak kołysanka, niesie ukojenie i spokój. Przytulam się do życia, by jeszcze je poczuć, by nie dorosło za szybko. Upajam się jego słodkim zapachem, ale wiem, że jest gorzkie, pełne cierpienia i błędów. W ostatniej strofie podmiot liryczny przytula się jak matka do dziecka/które umarło. Relacja człowieka z życiem. To skomplikowane.
Nawet Uspokojenie ma w sobie nutę człowieczego masochizmu. Wydaje się, że jest wyjście, że udawało się to zrobić wiele razy. Można poczuć spokój. Jeśli coś się wydarzy, znajdzie się też wyjście. Ale... jednak niczego się nie nauczyliśmy:
Przecież wychodziliśmy z tego
tyle razy. I wchodziliśmy tam
z powrotem.
Nie potrafię czytać tych wierszy spokojnie, jak dojrzały człowiek. Przeszywają mnie te emocje ukryte w pozornie gładkiej zabawie słowem. Strofy wbijają się w moje ciało jak tysiące igieł do akupunktury. Bolą. Tak bardzo bolą.
„Nowe zakończenie”
Nowe zakończenie
przyniosło ze sobą konieczność
nowego początku.
Nowy początek
zaskoczył, już na początek zmienił
nowe zakończenie.
Liniatura
Artur Daniel Liskowacki Do żywego – http://www.wforma.eu/do-zywego.html
