Nowości 2020

Roman Ciepliński Ukryte myśli

Anna Frajlich W pośpiechu rzeka płynie

Uta Przyboś Wielostronna

Karol Samsel Autodafe 3

 

Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

"Melodia całopalna", www.papierowemysli.pl, 06.08.2012

Recenzje » Recenzje 2012 » "Melodia całopalna", www.papierowemysli.pl, 06.08.2012

copyright © www.papierowemysli.pl 2012

Nie zasypiajmy tylko gruszek w popiele, powstańmy z popiołów jak feniks, posypmy sobie głowę popiołem, rozgrzebmy diamenty z popiołu czasu – z tytułem najnowszego tomiku wierszy Krzysztofa Niewrzędy natychmiast zaczynają grać skojarzenia... A przecież jeszcze są ofiary całopalne, związki mineralne, urny z prochami i popielniczki. Którąkolwiek drogą podążymy, natkniemy się na drogowskazy, które mogą, ale nie muszą, wskazać właściwy tok interpretacji. W posłowiu przeczytamy z kolei, że „Popiół” Krzysztofa Niewrzędy nie ma być wcale metonimią pożaru, zapowiedzią śmierci lub marności świata, skazanego na nieuchronną zagładę, ani znakiem powszechnej katastrofy, ani gestem osobistego przełomu, w którym autor przekreśla cały swój dotychczasowy dorobek. Popiół po prostu wypełnia popielniczki piszącego palacza jako uboczny skutek wysiłku poetyckiego. Jest zatem przeciwnie do oczekiwań – symptomem odrodzenia wyobraźni i przypływu twórczej furii.

Sztuka tworzenia jako sztuka niszczenia w myśl Picassowskiego bon motu? Można nad tym deliberować, ale warto raczej niespiesznie wczytywać się w zawarte w tomiku wiersze, które w odróżnieniu od latających pojęć ujmują precyzją i głęboką symboliką. Poruszamy się w materii licznych nawiązań, często dialogujących z wcześniejszymi źródłami – z poezją Miłosza, mitologią, historią. Moje pisanie wierszy jest w jakimś sensie postsymboliczne – przyznał Krzysztof Niewrzęda w jednym z wywiadów. Stąd może biorą się liczne gry z językiem – demonem, którego nie można w gruncie rzeczy okiełznać i oswoić. Bo mimo tego zastrzeżenia, same próby obłaskawienia języka pozwalają na osiągnięcie katharsis, powstania z popiołu. Pomimo tego, że w jednym z wierszy czytamy: w mudry wciąż zwijam palce / i staram się słowa pleść z liter / lecz rwą się jak stary sznurek / bo wszystkie są już zużyte.

W tomiku znajdziemy zarówno wiersze liryczne, bogate we frazę i środki wyrazu, jak i miniatury poetyckie charakteryzujące się nieco lapidarną estetyką. Mimo tego podziału, sztucznego w gruncie rzeczy, poeta przemawia dość jednoznacznie – raz w formie rymowanej, innym razem za pomocą równoważników zdań. Sporo jest w tej poezji czegoś, co znajdowało się w powieści poetyckiej Second Life – jakiejś nieodpartej tęsknoty za siłą języka. W różny sposób ukazywanej – czy to za pomocą rytmu w dłuższych utworach, czy też silnej pointy w tych bardziej powściągliwych. Mamy zatem do czynienia z poetycką mozaiką, w której każdy musi odnaleźć swoje własne odczytanie.

Zaiste, trudno jest wystawiać noty poezji, to w końcu bardzo subtelna i subiektywna materia. Jednak moim zdaniem Popiół Krzysztofa Niewrzędy zasługuje na bardzo wysoką ocenę. Także ze względu na jednobrzmiącą melodię tych wierszy.
Krzysztof Maciejewski


Krzysztof Niewrzęda Popiółhttp://www.wforma.eu/216,popiol.html

  • Dodaj link do:
  • facebook.com