Nowości 2020

Roman Ciepliński Ukryte myśli

Anna Frajlich W pośpiechu rzeka płynie

Karol Samsel Autodafe 3

 

Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

Bazgroły, 25.10.2019

BAZGROŁY Bogusława Kierca » Bazgroły, 25.10.2019

No tak, no tak, grając teraz w „Dziadach”, i mając dwie siekierki (77), wcielając się w Gustawa-Konrada, oczywistym może się wydać naglące pytanie o wiarę w żywot wieczny i ciał zmartwychwstanie. Niechciany rym wewnętrzny jeszcze wzmaga namiętność tego czułego nacisku. Myślę teraz o ilościowym obrazie tego ciał zmartwychwstania. Kiedyś ksiądz Sedlak uzmysłowił mi, ile wiader spermy pochłania nasze rozmnażanie się. Wyobraziłem sobie kilogramy opłatków i litry kropel wina w Eucharystii.
Nie wiem, jak się spotkają i pomieszczą wierzący w ciała zmartwychwstanie. Jakie będzie to ciało, żeby mu starczyło i miejsca i czasu na bycie sobą wśród innych – w bezmiejscu i bezczasie.

© Bogusław Kierc

  • Dodaj link do:
  • facebook.com