Zapisuję spojrzeniami, skórą odsłoniętą, otwartą dłonią, biodrami, bez języka w gębie, uwięzionego, obrośniętego słowami jak chorobą. W tym czasie patrzę na to, co ty, i łup, raz na kwadrans jedno słowo. Słowa w użyciu straciły zaufanie. Słowa wolne w dowolnym miejscu i czasie odpowiadają innym zdarzeniom i budzą zaufanie. Zdania zamknięte przekonują. Zdania otwarte zbliżają. W świecie przypominającym nieustanne zdobywanie, marzeniem jest bliskość a nie posiadanie. W drodze pod Jelenią Górą zobaczyłem jak głowa jest wysoko od ziemi, jak daleko od stóp. Byłem zdziwiony orbitą głowy. To wystarczająca odległość do pokonania, żeby się spotkać, połączyć.
© Grzegorz Strumyk