Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Andersen napisał bajkę o cieniu. Mój cień dopełnił siedemdziesięciosiedmioletniej wierności widzialnej pałubie ciała, z którym wypada mi się utożsamiać, akurat w teatrze, będącym pierwszym teatrem mojej inicjacji w tę sferę sztuki, czy – ściślej – bycia w misterium poznania (poznawania) siebie przez tę sztukę. W teatrze lalek, czyli (jednak) w teatrze naszych cieni (którymi są lalki). I właśnie tutaj reżyseruję przedstawienie według „Księżniczki na ziarnku grochu”. Mieszkam w teatrze. W nocy, wychodząc z łazienki przez ciemny korytarz, oświetlony zielonym światełkiem „exit”, na końcu korytarza zobaczyłem idącą ku mnie postać. Ciemną. Przestraszyłem się. To był mój cień. Pierwszy raz tak mnie przejęło spotkanie z cieniem. Szedł do mnie Ciemny On. Bałem się.
© Bogusław Kierc
