Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
No tak, no tak, grając teraz w „Dziadach”, i mając dwie siekierki (77), wcielając się w Gustawa-Konrada, oczywistym może się wydać naglące pytanie o wiarę w żywot wieczny i ciał zmartwychwstanie. Niechciany rym wewnętrzny jeszcze wzmaga namiętność tego czułego nacisku. Myślę teraz o ilościowym obrazie tego ciał zmartwychwstania. Kiedyś ksiądz Sedlak uzmysłowił mi, ile wiader spermy pochłania nasze rozmnażanie się. Wyobraziłem sobie kilogramy opłatków i litry kropel wina w Eucharystii.
Nie wiem, jak się spotkają i pomieszczą wierzący w ciała zmartwychwstanie. Jakie będzie to ciało, żeby mu starczyło i miejsca i czasu na bycie sobą wśród innych – w bezmiejscu i bezczasie.
© Bogusław Kierc
