Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Od czasu, kiedy powiększa się odległość między moim ostatnim byciem na scenie a obecnym pozostawaniem „w stanie spoczynku” (aktorskiego), dolega mi spóźnione zdziwienie, że ponad dwie trzecie mojego życia przebyłem w teatrze. W jego wielorakich wymiarach przestrzeni, czasu, marzenia i... nieobliczalności. Inaczej mówiąc – przez te dwie trzecie udzielałem się grze. Używam tego słowa bliżej Wittgensteinowskiej gry językowej, niż – udawania (czy – szlachetniej: wcielania się w postać).
Przed laty, patrząc na sceniczne „kreacje” mojego brata, doznawałem wrażenia, że rola go zabiera. I budziło to we mnie paradoksalny smutek.
A ile ról mnie zabrało? Bezpowrotnie.
© Bogusław Kierc
