Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Po radykalnej poprawie wzroku widzę i to, co wprawia mnie w ironiczne, albo bliskie politowania rozśmieszenie. Telewizyjny puder. Znam to i z moich rozmaitych bytności w telewizji, ale dotąd przez przypadek starczej zaćmy jądrowej (bo tak to się medycznie nazywa) nie widziałem aż tak wyraźnie. I teraz, kiedy widzę upudrowanych polityków (politowania godnych i niegodnych), wygadujących swoje (najczęściej) redundantne frazesy, śmiech mnie bierze i trwoga, bo jaskrawo widać tę fałszywa teatralność, za którą nieumiejętnie skrywane są dość tandetne podstępy chytrusków przymilających się do publiki tak zwanych suwerenów, najczęściej nazywanych Polakami. A tu puder zabarwia ciepłym ugrem wewnętrzne zakola białych kołnierzyków.
© Bogusław Kierc
