Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Nie chcę urazić niczyjej wrażliwości, ani przekonań o sensie tego, co robią, wspominając zmarłych (a przecież – przeznaczonych do życia wiecznego). Ubolewam nad tym, co widzę jako przyszły śmietnik (monstrualny): te potworne – z roku na rok – wypindrzone znicze, sztuczne kwiaty, które wkrótce staną się piramidą śmieci na cmentarzach. Już nie mówię o potworności tych kiczowatych zniczów, nabijających kasę żałosnych projektodawców. To nieprzyzwoitość chroniona przez tradycję. Jaką tradycję?
W czasach mojego dzieciństwa na mogiłach zapalano świeczki, albo takie płaskie „foremki”, jakich dzisiaj używa się do podgrzewania czajniczków z herbatą.
Dzisiejsza pycha „wystawności” zniczów i sztucznych kwiatów (przeczących żywości, która była istotą ich składania na grobie) oburza mnie i przygnębia.
© Bogusław Kierc
