copyright ©
www.piotrwiktor.blox.pl 2009
Trzeba było paru miesięcy, bym się przekonał do wierszy Mieczysłavsky’ego. Mam jednak poczucie, że cierpliwość, zakazująca wygłaszania pochopnych o nich sądów, została wynagrodzona. Przede wszystkim ujęły mnie te teksty momentami czułości, delikatności. Darujmy mu, że trochę stachurowatej. Lecz nigdy przesadzonej, zawsze w całkiem przyzwoitym gatunku (por. „Otworzyłem drzwi”, „*** (
dotykamy się po brzegach światła...)”. Dopiero potem zauważyłem ich „ja”. Otwarte na całą przygodność istnienia, pogodzone z rozmaitymi odmianami chaosu, powie ono o sobie:
Byłem turystą / Ukryte było moim pierwszym pokarmem. Podoba mi się jego wyczulenie na wibracje przestrzeni, na dyskretne oznaki jej osobnego życia. Najłatwiej uchwycić je w miejscach,
gdzie nieśmiertelne palce dotykają tętnicy murów // czując puls, wyciągają go powoli / na światło dzienne („Mój Lublin”) lub tam, gdzie wrażenia wzmacnia jeszcze lokalna – w tym przypadku amerykańska – egzotyka („Kochankowie Metzli”, „Korzenie”). Ale generalnie przejawia się wszędzie, gdziekolwiek poezja Mieczysłavsky’ego zechce zwrócić spojrzenie. Niekiedy, by je wysłowić, musi nagiąć język do formuł zagadkowo-magicznych („Huntington”) lub posłużyć się paradoksem (
są takie mosty, po których / już bliżej się nie da // odejść – z wiersza „Mosty”).
Pasjom eksploracyjnym dorównuje tu duch artystowski. Mieczysłavsky’emu po prostu dobrze i miło w roli poety podróżującego, przechadzającego się ulicami stołecznej metropolii („Katharsis w mieście W.”), rozprawiającego się z chaosem sprzecznych idei („Reinkarnacja”), filozofującego mimochodem („Dzieci Heraklita”). Zawsze upojonego własną niewyrzucalnością
z nastrojów związków kontaktów. Do twarzy mu w tym, jak mało komu. Natomiast pokoleniowa melancholia przedwczesnego odchodzenia („Delegacja”) nie wydaje się jego naturalnym nastrojem. Ponad wszystko jednak cenię zwięzłość przesłania, jakie z ukrytych przestrzeni odebrał i zwerbalizował. Brzmi ono:
uważaj na siebie. Od razu słychać, że wie, o co w poezji chodzi.
Rafał Mieczysłavsky
Rzucone na światło –
http://www.wforma.eu/24,rzucone-na-swiatlo.html
