Nowości 2022
Książki z 2021

Andrzej Ballo Albowiem

Alina Biernacka Kiedyś, jednak. Wiersze wybrane (1977-2020)

Maria Bigoszewska Złodziejska kieszeń

Jarosław Błahy Zaklęty w szerszenim gnieździe

Nicolas Bouvier Na zewnątrz i wewnątrz

Roman Chojnacki Pasterz słoneczników

Roman Ciepliński Życie zastępcze

Wojciech Czaplewski Książeczka wyjścia

Marek Czuku Róbta, co chceta

Adrian Gleń M [małe prozy]

Małgorzata Gwiazda-Elmerych Zapojutrze

Tomasz Hrynacz Emotywny zip

Tomasz Hrynacz Pies gończy

Jarosław Jakubowski Bardzo długa zima

Jarosław Jakubowski Ciemna Dolina

Lech M. Jakób Ćwiczenia z nieobecności

Zbigniew Kosiorowski Zapodziani

Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito

Bogusława Latawiec Nieoznakowany szlak

Ryszard Lenc W cieniu Golgoty

Artur Daniel Liskowacki Cukiernica pani Kirsch (wydanie 2)

Artur Daniel Liskowacki Eine kleine (wydanie 4)

Artur Daniel Liskowacki, Bogdan Twardochleb Przybysze i przestrzenie. Szkice o pisarzach szczecińskich

Joanna Matlachowska-Pala Bezpowrotne

Piotr Michałowski Dzień jest wierszem, świat kolorem

Dariusz Muszer Dzieci krótszej nogi Syzyfa

Marek Pacukiewicz Wieki średnie

Małgorzata Południak Podróżowanie w przestrzeni

Karol Samsel Autodafe 4

Grzegorz Strumyk Wyjście

Michał Trusewicz Przednówki
 

WĘDROWNICZEK, Czytając wiersze... Kacpra Płusy

2022-04-29 15:54

Kacper Płusa to poeta totalny. Totalny to znaczy całkowity, zupełny, którego poezja prowadzona jest wszelkimi dostępnymi środkami, dążąc do ogarnięcia wszystkiego językiem, szyderstwem, blagą. A więc po pierwsze: Lingwizm, głupcze! Tu jedna myśl przechodzi w drugą, jedna fraza wymusza inną, jedno słowo rozbija się na czynniki pierwsze, by złożyć się ponownie w zupełnie inną całość. Ale w tym szaleństwie jest metoda. Płusa po takiej ekwilibrystyce spada zawsze na cztery łapy, a poszczególne fragmenty wiersza pasują do siebie jak elementy zabawki z Kinder Niespodzianki, choć świat poety wcale nie jest słodki. Dekonstrukcja poetyckiej materii prowadzi do kolejnych konkluzji i – paradoksalnie – rządzi tymi przepoczwarzeniami sensów żelazna logika. Jednym słowem – klasyczny Hegel.
Kacper Płusa stworzył ze skrajnego relatywizmu swój obronny oręż. Przed hipokryzją, bezdusznością, nietolerancją, besserwiserstwem. W imię prawdziwego życia i jego mroków, które nie jest usłane różami, a i one mogą przecież dotkliwie ukłuć. W imię kryzysów tożsamości, wariackich papierów na relacje międzyludzkie, gdzie miłość zdobywa się za coś, a niewzruszony – rzekomo – świat wartości przypomina bardziej Latający Cyrk Monty Pythona niż klasyczną operę. Rzeczywistość Płusy to świat ludzi niepoukładanych, wykluczonych, niemogących znaleźć sobie miejsca w życiu, którzy również mają swoją opowieść, może głupią, niespójną, ale brutalnie prawdziwą, dotkliwie bolesną. Te wiersze to również donosy na samego siebie, bo poeta wcale się nie oszczędza.
A więc po drugie: nihilizm, frajerze! Nie z nami te numery Płusa, bo nieustannie puszczasz do nas oko, aż zajdzie bielmem. Ta choroba skutkuje jednak upośledzeniem widzenia, a nawet ślepotą. Płusa cały czas gra na jednej strunie, na jednym bębenku. To ten słynny wstyd uczuć, bo Ada to nie wypada. Wypadają za to słowa na wolności z szybkością karabinu maszynowego i rażą jak pociski dum-dum.
Takie pisanie nie jest piękne i może oburzać. Ale na co się oburzacie? Na samych siebie się oburzacie!

© Marek Czuku