Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
SWIRSKI JERZY. Wybierzmy coś niecoś z „Boleści dziewczęcia”. Przynajmniej jedną ubożuchną strofę:
Samotna idę, żaden blask
Do ducha mego nie wpadł wrót.
Czym ja nie warta trochę łask,
Cierpień swych tylko nosząc płód?
Jest to zresztą najdłuższy utwór Swirskiego w „Gałązce tarniny”, która ukazała się w nakładzie 600 egzemplarzy. Szkoda, że po latach, kiedy studiujemy „Gałązkę tarniny”, możemy wynotować zaledwie „cierpień (...) płód”. I nic więcej.
Jerzy Swirski: „Gałązka tarniny”. Neuman & Tomaszewski. Zakłady Graficzne we Włocławku, Włocławek 1928, s. 21
[25 IX 2010]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
