PONIEWCZASIE. Ostrowski Stanisław M.

2019-10-20 15:39

OSTROWSKI STANISŁAW M. Przede wszystkim zaskoczyły mnie wiersze szczecińskie („5 Lipca w Szczecinie”, „Aleja Wojska Polskiego w Szczecinie”), toteż skoncentrujmy się na utworze („Repatriant przybywający do Szczecina”), który mieści się w tychże realiach:

Drzewa – obłok kwitnący –
Płyną ku burcie statku;
Drogę tułaczą kończy
O ląd oparta kładka.

Czyta polskie napisy,
Drzewom dziwnym się dziwi –
Oczy jak lufy Wisów
W końcu uśmiech roztkliwi.

A gdy balon księżyca
Wzejdzie nad punktem PURu –
Będzie myślał o jednym:
Że już kocha te mury.

Zechcę zignorować część wierszy Stanisława Ostrowskiego („Pozdrowienie poety dla brygad SP budujących Nową Hutę” i „Traktorzystkę”), choć podczas lektury zastanawiam się, czy ETD umiałby pierdyknąć tekst głęboko socrealistyczny. Prawdopodobnie ETD pierdyknąłby tekst zdecydowanie neobarokowy, bo w tym kierunku poszły jego uzdolnienia.

Stanisław Ostrowski: „Tłumaczę słowo pokój”. Spółdzielnia Wydawniczo-Oświatowa „Czytelnik”, (Warszawa) 1951, s. 41

[30 V 2017]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Dodaj link do:
Tweet

drukuj

« powrót