Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
JONKAJTYS MARIAN (1931-2004). Zapada milczenie, kiedy wypytuję przyjaciół o „Sonety Kołymskie” Jonkajtysa. Nie znają. Nie słyszeli. Nazwisko Mariana Jonkajtysa wydaje im się obce. Bardzo mnie to boli i zasmuca. Ktoś kojarzył Jonkajtysa jako aktora. Ale nikt nie czytał jego dwudziestu pięciu „Sonetów Kołymskich”. Z dedykacją, której trudno nie zauważyć: „Pamięci mego Ojca Hieronima / – aresztowanego 11 października 1939 roku / w Augustowie przez NKWD i skazanego na 25 lat łagrów / bez prawa korespondencji, który zaginął bez wieści / – być może zamordowany na Kołymie (...)”.
Jeszcze ktoś inny dziwił się, iż wracam do „Sonetów Kołymskich”, że tu i ówdzie inspiruję się nimi („Dochodiaga”, „Parasza”, „Urki”). To prawda, że biedzę się nad książeczką o sybirakach i na gwałt potrzebuję natchnienia.
Marian Jonkajtys: „Sonety Kołymskie”. Grafiki: Grzegorz Jonkajtys. Wydawnictwo Vipart, Warszawa 2006, s. 55
[2 V 2019]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
