nowości 2026

Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo

Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza

Konrad Liskowacki Pomurnik

Tomasz Majzel Święty spokój

Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne

Gustaw Rajmus Angst

Karol Samsel Autodafe 9

Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona

książki z 2025

Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta

Jan Drzeżdżon Rotardania

Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]

Tomasz Hrynacz Corto muso

Jarosław Jakubowski Żywołapka

Wojciech Juzyszyn Efemerofit

Bogusław Kierc Nie ma mowy

Andrzej Kopacki Agrygent

Zbigniew Kosiorowski Nawrót

Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach

Artur Daniel Liskowacki Zimno

Grażyna Obrąpalska Poprawki

Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny

Uta Przyboś Coraz

Gustaw Rajmus Królestwa

Rafał Sienkiewicz Smutny bóg

Karol Samsel Autodafe 8

Karol Samsel Cairo Declaration

Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania

PONIEWCZASIE. Czcibor-Piotrowski Andrzej

2017-11-26 14:37

CZCIBOR-PIOTROWSKI ANDRZEJ (1931-2014). Mroczny, przepastny tytuł. I raczej mroczne wiersze. Zrezygnujmy z „Agonii”, ale przeczytajmy „Umarłych”, skoro dziś wpadliśmy w tryby tej poezji: „moi zmarli drapieżni / moi zmarli źli // a ja / co ja im kiedy / jakie słowo / znak // zaduszny gościniec / kwiat listopadowy / wieniec / znicz // moi zmarli drapieżni / moi zmarli źli // oni / z kością spróchniałą / z roztrzaskaną czaszką / na północy / na wschodzie / na zachód ode mnie / na południu / oni już teraz / nawet bez imienia // a co ja / co im kiedy / i jaką odpowiedź / dopiero z nimi / wtedy / sam drapieżny / zły”.
Andrzej Czcibor-Piotrowski, lwowianin i sybirak, ma w swoim dorobku jeszcze jeden mroczny tytuł. Myślę tutaj o „Myjących umarłych” (Warszawa 1991), ale po kilku przeprowadzkach straciłem z oczu tę publikację. I nic z niej nie pamiętam. Najprawdopodobniej tomik Czcibora-Piotrowskiego pozostał w rodzinnym księgozbiorze ETD, przekazanym około 2004 roku bibliotece Klubu Inteligencji Katolickiej w Lubaczowie.

Andrzej Piotrowski: „Zmowa umarłych”. Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1982, s. 90

[14 XII 2016]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki