Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
AUTO TRACTATUS 2
Jestem bazą danych odtwarzaną w różnych rejestrach znaczeń. Jeśli znaczenia mają siłę oddziaływania, jestem kimś, kto kreuje rzeczywistość. Jeśli zasięg słów nie zmienia granic mojego języka, jestem kimś poza słowem? Podjąć dyskurs pozawerbalny? Jestem tym kim, mówi mnie język.
Jestem tym, kim mówię się, przekraczając granice języka. Granice mają punkty styczne z pozawerbalnym. Za każdą granicą pojawia się nowa granica. Istnienie kolejnych granic nie jest przypadkowe. Podział ról jest synonimem języka. Język gra siebie, wciągając w tę grę świat.
Lapidarność życia jest jednym z cytatów. Cytaty przetwarzane na strukturę świata. Model, który każdorazowo przetwarza to, co zastaje. Między człowiekiem a cytatem istnieje przestrzeń wolności. Punkty odniesienia do rzeczywistości. Rzeczywistość broni swojego terytorium poprzez język.
Świat jest czymś, o czym nie umiem powiedzieć. Logika jest schematem, który utrzymuje ten świat w granicach. Jestem zaledwie częścią jakiejś struktury. Struktura posiada przejście do innej rzeczywistości. Inna rzeczywistość sięga w głąb mojego ja. Jeśli istnieję, istnieje również tajemnica.
© Ewa Sonnenberg
