Karol Samsel Autodafe 9
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Miałem przyjemność ponownie – po wielu latach – wystąpić na Wodnikusie w Kołobrzegu.
Mieście mi bliskim – wszak tam spędzałem wszystkie wagary, bo to raptem 30 minut autobusem od Gościna, w którym kończyłem szkołę średnią. Wystarczyło tylko nie wysiąść pod szkołą i pojechać dalej. A potem siedzenie na plaży czy w parku z książką.
Ale ja nie o Kołobrzegu chciałem.
Na Wodnikusa zjechało sporo wykonawców i jeszcze więcej widzów. I tak sobie pomyślałem, obserwując to wszystko, że nie mają racji ci, którzy uparcie twierdzą, że „kiedyś to...”. Żadne „kiedyś”. „Kiedyś” już nie ma. A ciągłe biadolenie, że „za moich czasów było lepiej”... W jakim sensie lepiej? Może po prostu nieco inaczej?
I na samym Wodnikusie było nieco inaczej: wykonawcy mieli porządne instrumenty, mieli porządne nagłośnienie – i z obu tych rzeczy potrafili skorzystać. Czy więc naprawdę kiedyś było lepiej? To najkrótsza droga do zgorzknienia.
Jedno na tym spotkaniu się nie zmieniło – ludzie. Którzy – tak jak kiedyś – chcą wspólnie pograć i pośpiewać. Którzy chcą podzielić się częścią samego siebie.
Póki są tacy ludzie, którym jeszcze chce się chcieć – „dziś” nie będzie gorsze od „wczoraj”.
© Zbigniew Wojciechowicz