Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Wielu sądzi, że poeci powinni być koniecznie marzycielami. Ale marzyć to w istocie marnować czas; określenia „marzyć” i „marnować” pochodzą od tej samej „mary”, czyli od przywidzenia i złudy. Owszem, istnieją też marzenia pozytywne, konstruktywne, lecz takie nazywamy raczej projektami. Czy poeta ma coś do zaprojektowania? Wydaje mi się, że ma. Dobry wiersz jest projektem nowego języka, nowej estetyki uczuć, myślenia i działania (przy tym „nowość” może tu oznaczać również nowy kontakt z tradycją). Jeśli ja sam bywam marzycielem, to na ile się da właśnie w trybie „projektowym”. Natomiast marzenia jako mrzonki, nierealne fantazje, utopie liryczne, mitomanie, nigdy mnie nie interesowały. Nie mam się za fantastę (ani też – mówię to przy okazji – admiratora fantastyki powieściowej w żadnej postaci).
