Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Od dzieciństwa, kiedy już świadomie używałem świadomości, dorośli byli dla mnie dość głupimi. Dzisiaj, kiedy sam jestem starcem, a więc dorosłym nad dorosłymi, nie zmieniam tego „poglądu”. Sam siebie też nie wyłączam ze zbioru tego dziecięcego oskarżenia o głupiość. Co nie znaczy, że apoteozuję dziecięcą niewinność. Nie.
Moje przekonanie o głupocie dorosłych obejmuje spetryfikowaną rolę bycia „dorosłym”, podobną do roli bycia „mężczyzną”, „matką”, „polakiem”, patriotą”...
Głupotą jest dla mnie z jednej strony redukcja, z drugiej – redundancja emocjonalno-mentalnych treści tych powszechnych pojęć. Aprioryczność nie uwzględniająca bezpośredniego bycia siebie wobec ciebie.
© Bogusław Kierc
