Mój kanon arcydzieł prozy polskiej po roku 1918. Kolejność autorów alfabetycznie:
1. Leopold Buczkowski – Wertepy
2. Michał Choromański – Zazdrość i Medycyna
3. Zygmunt Haupt – Opowiadania (wybór). Baskijski Diabeł
4. Andrzej Kuśniewicz – Lekcja martwego języka
5. Józef Mackiewicz – Nie trzeba głośno mówić
6. Eugeniusz Małaczewski – Koń na wzgórzu
7. Stanisław Rembek – Wyrok na Franciszka Kłosa
8. Brunon Schulz – Sanatorium pod Klepsydrą / Sklepy Cynamonowe
9. Andrzej Turczyński – Mistrz Niewidzialnej Strony
10. Julian Wołoszynowski – Opowiadania podolskie
© Tadeusz Zubiński