Przestałam zabijać głównych bohaterów tuż po śniadaniu. Daję im szansę zjeść posiłek, istnieć przez chwilę w umyśle, w niezręcznej ciszy. Wiosna tworzy przyjemne pejzaże. Ktoś zasypia w bujanym fotelu. Unosi się w zapachu oceanu. W oddali kwadratowe, prostokątne pola przecinane murkami. Przechodzimy przez siebie, pozostawiając tajemnice. Lekkie różowe wino nazywasz moim imieniem. Chrzęści piasek. Wychodzisz przed dom, kiedy słyszysz moje kroki. Następnym razem zejdę na trawnik, byś nie przerywał rozmowy, zajęć, myśli w środku nocy. Patrzysz na mnie i próbujesz wydobyć z moich oczu mięsistość słowa – mango, kiedy podaję ci owoc i proszę o rozcięcie skóry, wydobycie pestki.
© Małgorzata Południak