Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
WIRSKI KAZIMIERZ. Znowu nic. Przeczytajmy „Chandrę”, wiersz emigracyjny Wirskiego z 1 grudnia 1986 roku. Chyba trudno o większą pleciugowatość, o większą katastrofę:
Chandra mnie gnębi od samego rana,
Pogoda, że psa żal na dwór wygonić,
Równowaga wewnętrzna mocno zachwiana,
Przed rozjątrzeniem nie wiem jak się bronić.
Dobrze, że dzień ten dobiega już końca,
Szalony wiatr wyje niemiłosiernie,
Jutro może błysną promienie słońca,
Przestanę wreszcie czuć się tak cholernie.
Z tytułowego utworu „Nostalgia i nadzieja” zapamiętajmy jedną zwrotkę: „Moja nostalgia za wolną Ojczyzną / W sercu na zawsze jest zakodowana, / Wziętą z łona Matki Ojców spuścizną, / Boli jak wielka, niegojąca rana”. Wydaje mi się, że chicagowianin Gawrzyjelski nawijał ździebko ciekawiej. Nawijał, czyli rymował.
Kazimierz Wirski: „Nostalgia i nadzieja”. FIMAS, Haninge 1987, s. 78
[5 I 2015]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
