Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
STANISŁAWSKA WANDA ALEKSANDRA (1875-1966). Wanda Stanisławska napisała nie tylko „Ekstazę”. Bądźmy uważni i nie przeoczmy „Tęsknicy”. Na dobry początek proponuję pierwszą strofę: „Tęsknico! Tyś jest treścią mojego istnienia, / Gdziekolwiek się obrócę – ty jesteś nade mną, / Chcę się ukryć przed tobą, uciec chcę – daremno! / Bo ty mnie wszędzie znajdziesz goniąc bez wytchnienia...”.
Na dobry początek, ponieważ z poezji Stanisławskiej nie rezygnuje się łatwo, nie da się „Szarych kartek” ciepnąć i zignorować. Choć Wanda z Kamockich Stanisławska pozostaje dla mnie autorką, niczym Julia Józefa Sowińska, o której nie posiadam większych wiadomości. To wina naszych polonistów, ich rozległych zaniedbań.
Wanda Stanisławska: „Szare kartki. Poezye”. Księgarnia G. Gebethnera i Sp., Kraków 1907, s. 137
[10 VII 2020]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
