Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
NIEWIESKI STANISŁAW JAN (ok. 1645-1699). Koniec świata nastąpi niezawodnie w 5643 roku. Według matematyka i astronoma Stanisława Niewieskiego, który skądinąd nie stronił od wierszopisarstwa („znany nam jako niezbyt zdolny rymotwórca”).
I jeszcze jedna wzmianka o Niewieskim. Polegam na opinii mojej Pani Profesor, choć nie wykluczam, że Halina Wiśniewska traktuje poetę nadzwyczaj surowo: „w różnych dziedzinach był aktywny Stanisław Niewieski, który zasłużył się jako sprawny organizator w Akademii [Zamojskiej] i popularyzator wiedzy przyrodniczo-astronomicznej, natomiast nie miał żadnych zdolności poetyckich, mimo że tworzył wiersze, w tym nieco lepsze fraszki i przysłowia”.
Trzeba by wrócić do epigramatów Stanisława Niewieskiego, przedrukować je i opracować, wydobyć z niebytu, ale nasi poloniści bawią w zupełnie innych rejonach.
Halina Wiśniewska: „Kulturalna polszczyzna XVII wieku. Na przykładzie Zamościa”. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1994, s. 155
[7 VII 2020]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
