Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Myślą, że dostali się na dno przepaści, gdzie wyrzucane są stare zabawki, plastikowe lalki, przepaść może być też nieuleczalną chorobą albo czymś równie strasznym, mówią, że świat plastikowych lalek jest martwy i że wszystko, co tu się dzieje, to zwykła gra marionetek.
Największym zmartwieniem marionetek jest to, czy są prawdziwe.
W Pergamonii wszyscy porozumiewają się za pomocą ledwie zaznaczonych gestów, na przykład przechyłu głowy, do połowy podniesionej ręki lub lekko zaznaczonej miny, mowa ciała jest tu wspaniale rozwinięta, figury, twarze, gesty.
Pergamończycy komunikują się także za pomocą słów, mówią dużo, ale im więcej mówią, tym bardziej narzekają na brak porozumienia.
