Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Pewnego razu wszystko ginie we mgle jak w tym zdaniu dopuszczającym, że Pergamonia nie istnieje, nieprawda, zawsze można ją odszukać w czasie wiecznym, śnionym.
Ktoś radzi iść za błyskiem ostrza topora, topór ten stoi w progu, odkąd kobieta weszła do domu mężczyzny, aby zostać.
Labrys, topór o podwójnym ostrzu, umieszczany jest u wejścia do labiryntów na znak „sprawiedliwości obosiecznej”*).
Pod cukiernią, w kręgu osamotnienia, stoi grupka ludzi, myślą, że poeta, który umie widzieć we mgle, wyprowadzi ich z tego kręgu, ale za pierwszym kręgiem ujawnia się następny, tej wyprawie brak chyba jakiejś podstawowej orientacji, może idą donikąd, chcą mieć sztandar.
___________________________
*) Paolo Santarcangeli - Księga labiryntu
