Taki tytuł ma nowy plik. Zrobiłam go w laptopie z myślą zasugerowaną w poprzedniej notce o nazwie rzecz cicha prywatna. Mam zamiar pisać o tej rzeczy dużo, mówi ta ona, o której miałam nie wspominać, chociaż ma swoje imię i nazwisko. Chodzi o to, że ja to ktoś inny. To ona wiosną pisała graffiti na ścianie wewnętrznej w moim pokoju, krótkie opisy w podłużnych zdaniach. Potem przeszła przez drzwiczki do lata, poszła dalej. Sny insynuowały to od dawna. Wiele kobiet zwanych tak vel tak przybywało ze snów, a jeden się spełnił tak wyraźnie, jak rysunek bez odrywania ręki przeciągnięty do jawy. Teraz jest zima, ona ogląda zjawisko przyrodnicze przez okno tramwaju: pierwszy śnieg.
© Marta Zelwan