W białym nieporanku czerwiec i tylko piętnaście celsjuszy. Przychodzę w tym zimnie do mego laptopa, obok kładę papiery, otwieram i zamykam zeszyt do snów. Napisane jest tam dziś o roślinach w małych doniczkach, które rosną zielenią ustawioną w rzędach. Wylewam wodę. Woda im smakuje. Podrosną i pójdziemy w świat. Ścieżką jedną, która nie wraca, jeśli już przeszła przez cały alfabet, przez wszystkie litery, zresztą nieumyślnie.
PS. dzień później widzę całe drzewo z czerwonymi owocami, alfabet nie ma końca. celsjuszy tylko czternaście, deszcz.
© Marta Zelwan