Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
8 września, Smoleńsk – Moskwa – Warszawa, 1
Budzę się przed 5. Chmary czarnych ptaków chodzą po niebie. Patrzą na Dniepr, którego ja nie widziałem dobrze. W ogóle nie widziałem, może z daleka, z okna samochodu, ale to się nie liczy. No bo co można zobaczyć z okna z czarnego hyundaia? Gówno, a nie Dniepr. Zwykłe sprawy i na śniadanie. Łamię się z D. czarnym chlebem, popijamy kefir i kawę. Wchodzi nasz cicerone B., kolega Rosjanin. Załatwiamy ostatnie sprawy po rosyjsku. Żegnamy się z panią z hotelu.
Dworzec kolejowy dość żywy, niebieski, taki piątkowy. W kartonie miauczy kot. Zajeżdża czerwony Аэроэкспресс. Kontrola, przepychanki, zajmowanie miejsc. Z D. gadamy aż robi się Белору́сский вокза́л. Tu zdaje się przyjeżdżali z afgańskiego frontu rosyjscy żołnierze. Im poświęcony pomnik, dodatkowo okraszony kolorowymi fatałaszkami, stoi w centralnym miejscu dworcowego podwórca.
© Maciej Wróblewski
