Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Kogo to obchodzi, jak wyglądał mój dzisiejszy dzień? Zakładam, że nikogo. Wyjąwszy mnie. Ale czy ja się nie liczę? Liczę się i wobec tego dla siebie teraz zanotuję, że rano płukałem sodą gardło. Potem nic szczególnego się nie działo, a potem Ania wróciła z miasta w świetnym humorze. Ktoś w tramwaju nazwał ją „młodzieżą” i kazał sobie ustąpić miejsca. „A ja mam przecież pięćdziesiąt sześć lat!”, cieszy się Ania. W międzyczasie nawiedzał nasz dom Jacek S., hydraulik. Wesoły, przy tym świetny fachowiec i nie zdzierca. Jacek S. po raz któryś ratował naszą spłuczkę, której dyszę wciąż zatyka zapiaszczona warszawska woda. W kolejnym międzyczasie połączyłem się z Fejsbukiem, gdzie napisałem na swej tablicy: „Intelektualista to ktoś, kto czyta książki, mimo że ma w domu telewizor i wideo”. Nie ja wymyśliłem ten aforyzm. Nie mogąc sobie przypomnieć, kto wymyślił, podpisałem go jako „Anonim”. Następnie znów płukałem sodą gardło. Nienawidzę, kiedy mnie boli gardło! Po obiedzie miałem pojechać do Domu Literatury na promocję powieści „Szwy” Wacka Holewińskiego, ale z powodu gardła postanowiłem nie jechać. Nie dam gardła za „Szwy”! Tytuł książki wiąże się z Wackowym przekonaniem, że Trzecią RP i Peerel łączą niebezpieczne szwy i że jest to sprawka Platformy Donalda Tuska… Nagle się zaśmiałem, bo przypomniałem sobie znakomity wierszyk Wojciecha Młynarskiego zatytułowany „Wina Tuska”. Oto fragmenty:
WINA TUSKA
Pociąg spóźnił się do Buska – wina Tuska.
Podupada kurort Ustka – wina Tuska.
Groch się jakoś marnie łuska – wina Tuska.
W Totku Ci nie wyszła szóstka – wina Tuska.
Zaszkodziła Ci kapustka – wina Tuska.
Cioci Zosi siadła trzustka – wina Tuska.
W szczerym polu uschła brzózka – wina Tuska.
W gardle Ci uwięzła kluska – wina Tuska.
(…)
Waza stłukła się etruska – wina Tuska.
Zimny deszczyk w oczy pluska – wina Tuska.
Gorzkie łzy ociera chustka – wina Tuska.
Połamała nóżki kózka – wina Tuska.
Księdzu z głowy spadła piuska – wina Tuska.
Polska to kolonia ruska – wina Tuska.
Na stadionach rąbanina – Tuska wina.
Spytasz mnie publiko moja, a cóż to za paranoja?
To katechizm jest prześliczny sporej partii politycznej.
A dlaczego Panie święty ten mój wierszyk nie ma puenty?
W miejsce puenty mgła i pustka – wina Tuska.
